Η κουζίνα της μαμάς μου

Η οικογένειά μου ήταν μια τυπική ελληνική οικογένεια. Ζούσε και ανέπνεε στην κουζίνα. Εκεί μαζευόμασταν για να φάμε, για να πιούμε, για να πούμε τον πόνο μας, για να χαρούμε τις χαρές μας.

Αυτό το ήξερε πολύ καλά και η μαμά μου και ο μπαμπάς μου. Για αυτό και όταν μετακομίσανε στο πατρικό μου αποφασίσανε να ενώσουνε δυο δωμάτια. Για να είναι μεγάλη και φωτεινή η κουζίνα. Να μας χωράει όλους, που ήμασταν και πολλοί.

Η μητέρα μου ζούσε εκεί περισσότερο από όλους μας. Εμείς φεύγαμε να πάμε σχολείο, σχολή, δουλειά, εξόδους και αυτή έμενε εκεί. Να μαγειρεύει, να φτιάχνει κάτι, να ράβει, να κεντάει, να πίνει καφέ με τις αδερφές της. Πάντα έλαμπε από καθαριότητα και μύριζε φρεσκομαγειρεμένο φαγητό. Όταν έφυγαν οι μεγάλες μου αδερφές για να ζήσουν στη δική τους κουζίνα, έπεσε σε μελαγχολία. Ήρθαν γρήγορα τα εγγονάκια και όλα γέμισαν φωνές και χαρές και πάλι.

Μέχρι που ήρθε εκείνος ο Απρίλης και άδειασε η κουζίνα με μια πνοή. Μάταια προσπαθούσαμε να τη γεμίσουμε με την παρουσία μας. Χρειαζόταν την πληθωρική και απλόχερη παρουσία της αλλά δεν μας έκανε την τιμή. Σιγά-σιγά την εγκαταλείψαμε όλοι. Και πρώτος ο μπαμπάς μου. Απέφευγε να μένει εκεί. Όσο πιο μεγάλο και φωτεινό είναι ένα δωμάτιο τόσο πιο άδειο φαίνεται.

Όταν πήρα την απόφαση να μετακομίσω και να φτιάξω το σπίτι με ψυχοπλάκωνε η ιδέα της κουζίνας. Την ήθελα όπως παλιά αλλά έχω μεγαλώσει αρκετά για να ξέρω ότι αυτό δεν γίνεται. Αυτό που δίνει ζωή σε έναν χώρο είναι οι άνθρωποι και όχι τα έπιπλα ή τα πράγματα. Από κάπου όμως έπρεπε να ξεκινήσω και αυτή η αρχή δεν ερχόταν. Τα δυο αρχιμαστόρια, που ήρθαν όπως σε όλες τις δύσκολες στιγμές μου, να βοηθήσουν, η αδερφή Βάσω και η ξαδέρφη Σταυρούλα κάθισαν σιωπηλά και με περίμεναν. «Ας τη βάψουμε». Έφερε τα πινέλα και τις λαδομπογιές η Σταυρούλα και άρχισε να μου φτιάχνει χρώματα. «Πράσινο και κόκκινο θέλω. Άσε τα άλλα».

Όταν καταλήξαμε στις αποχρώσεις και πήραμε και τα τενεκεδάκια ψήσαμε έναν καφέ και καθίσαμε στο πάτωμα να βάλουμε σε μια τάξη τι έπρεπε να γίνει.

  • Πρώτα θα βγάλουμε όλα τα καπάκια από όλα τα ντουλάπια. Και τα πόμολα. Άσε τους μεντεσέδες επάνω στο ντουλάπι αλλά όχι στο καπάκι.
  • Μετά θα πάρεις γυαλόχαρτο και σπάτουλα και θα τρίψεις ότι περισσεύει από το ξύλο. Βρωμιές, λαδιές και παλιά βερνίκια.
  • Μετά θα αρχίσουμε να βάφουμε τα καπάκια πράσινα. Με προσοχή πρώτα το έξω και μετά το μέσα. Θέλει υπομονή και καλό στέγνωμα η λαδομπογιά.
  •  Όταν στεγνώσουν θα τα βάλουμε πάλι στη θέση τους και τότε θα μπει το κόκκινο.
  • Τότε θα αποφασίσεις τι κουζίνα θέλεις.

Μας πήρε 10 μέρες περίπου. Το πρωί δουλειά και τρέξιμο, το απόγευμα στον μπαμπά και στις δικές του ανάγκες και το βράδυ στην κουζίνα να ξύνουμε και να βάφουμε. Διαλέξαμε και κάτι παιδικά πόμολα και ήρθε η ώρα να αποφασίσω τι κουζίνα ήθελα. Πήρε η καλλιτέχνης το πινέλο και άρχισε να ζωγραφίζει στα ντουλάπια. Ότι λογής σχέδιο. Της έλεγα ιστορίες από τα παλιά με τη μάνα μου και θεία της στην κουζίνα και ζωγράφιζε λουλούδια μεγάλα και κόκκινα, δέντρα με κόκκινους ώριμους καρπούς, χαμόγελα μεγάλα και χέρια ανοιχτά. Εκείνο το απόγευμα αποφάσισα πως αν ήθελα να αναστηθεί η κουζίνα, έπρεπε να γεμίσει ζωή, χαρά και δημιουργία. Τότε αποφάσισα να μαζεύω κόσμο εκεί και να γεμίζει η κουζίνα.

Σιγά-σιγά τη γεμίσαμε, τη βελτιώσαμε και συνεχίζω να κάνω διάφορα με τα χρώματα που περίσσεψαν. Άλλα μικρά και άλλα μεγάλα. Και πάνω από όλα μαζευόμαστε κάτι απίθανες Κυριακές, με άκυρη μουσική και νόστιμα τσιμπολογήματα και κάνουμε πράγματα. Και γεμίζει χρώματα και γέλια και χαρά και αναπνέει όπως θα έπρεπε. Ευχαριστώ όλες και όλους που συμμετέχουν σε αυτές τις Κυριακές και φυσικά τα αρχιμαστόρια μου που την έκαναν τόσο όμορφη και τόσο λαχταριστή.

Αυτό το post το ονειρεύομαι εδώ και καιρό. Το είχα αλλιώς στο μυαλό μου. Ήθελα να γράψω τι σπουδαία καλλιτέχνης είναι η ξαδέρφη μου η Σταυρούλα που όντως είναι ζωγράφος απλά για χάρη μου βάφει και σε πιο μεγάλες και περίεργες επιφάνειες. Ήθελα να μιλήσω για τη σωστή επιλογή χρωμάτων και υλικών για το καλύτερο αποτέλεσμα. Ήθελα να γράψω χρωματικές προτάσεις και άλλες λύσεις για την οικονομική και δημιουργική ανακαίνιση δωματίων. Να δώσω links με tutorials και άλλα χρήσιμα. Να σας παροτρύνω να το δοκιμάσετε και εσείς και να μη φοβόσαστε ότι δεν τα καταφέρνετε. Αλλά είναι Απρίλιος και η σκέψη μου πάει συνέχεια στα πράσινα μάτια της και στην κατακόκκινη καρδιά της.

28 Σχόλια

  1. Κυρία μου με συγκινήσατε…είναι πολύ τυχεροί όσοι κλείνετε στην καρδιά σας και στην αγκάλη σας που είμαι σίγουρη ότι χωράει πολλούς!!!

    Απάντηση
  2. Aχ βρε κοριτσι…συγκινηθηκα κι ας μην την ηξερα…Σε αυτην την κουζινα εγω εχω περασει πολυ ομορφα,αυτη την κουζινα πολυ την αγαπω και θα ηθελα να την εχω κι εγω….Μια αγκαλια απο εμενα την εχεις!!!

    Απάντηση
  3. Νομίζω οτι και το ίδιο το σπίτι ήθελε την κουζίνα γεμάτη με ανθρώπους και φωνές. Θυμάσαι στις αρχές, πριν τα workshops, που όλοι ερχόμασταν και καθόμασταν με απίστευτη φυσικότητα στην κουζίνα μέχρι το μεγάλο κόκκινο ρολόι να δείξει 03:00; Σε ποιο άλλο σπίτι γίνεται αυτό; Είμαι σίγουρη οτι κάθε φορά που μαζευόμαστε η μαμά μας κοιτάει από ψηλά, κεντάει και χαμογελάει. 🙂 (αλλά ελπίζω να μην ακούει όοοοοοολα όσα λέμε! :P)

    Απάντηση
  4. Η κουζίνα είναι κουκλίστική και το βασικό είναι ότι σου θυμίζει έναν άνθρωπο που αγαπάς.

    Απάντηση
  5. @Dimitra ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
    @Alina έρχομαι όποτε θες με τα αρχιμαστόρια να σου τη φτιάξουμε 🙂
    @casper85 πράγματι αυτή η κουζίνα είναι ένας μαγνήτης. Ξέρει εκείνη τι πρέπει να ακούσει και τι όχι 😉
    @Angela ευχαριστώ πολύ.

    Απάντηση
  6. mafaldag, γράφεις με την ψυχή σου! Με συγκινείς κάθε φορά!

    Απάντηση
  7. Αυτό το post το περίμενα κι εγώ! Μου το είχες… «υποσχεθεί»!! Και μπορεί να είναι Απρίλης και να μελαγχολείς αλλά αλήθεια στο λέω, αυτή είναι η πιο χαρούμενη κουζίνα που έχω δει ποτέ μου… (κι έχω δει πολλές «σικάτες» τάχα μου τάχα μου, «μοντέρνες» και… άψυχες!!

    Απάντηση
  8. Τα ντουλάπια ειναι απίθανα!

    http://www.beautyfollower.blogspot.gr

    Απάντηση
  9. Υποθέτω έχεις καταλάβει ότι μας συγκίνησες… Εγώ την κουζίνα την «γνώρισα» πρόσφατα και την έχω συνδέσει με γέλια και χαρές. Ελπίζω αυτά, να μη μένουν μόνο στην κουζίνα, αλλά να γεμίζουν και την καρδιά σου !

    Απάντηση
  10. @Μένη ευχαριστώ πολύ. Μεγάλη μου τιμή.
    @Athina πράγματι το είχα υποσχεθεί και ευχαριστώ πάρα πολύ. Σε περιμένουμε να τη δεις και από κοντά τώρα!
    @Beauty follower ευχαριστώ!
    @eleanna μωρέ εντάξει δεν είχα τέτοια πρόθεση αλλά μου βγήκε έτσι τελικά εκεί στο τέλος. Έτσι πρέπει να είναι γεμάτη με γέλια και χαρές. Και η καρδιά μου και η κουζίνα 🙂

    Απάντηση
  11. …η κουζίνα είναι υπέροχη, δεν έχω λόγια…μπράβο σου και σένα , μπράβο και στην ξαδέρφη Σταυρούλα…
    …μα βούρκωσα και έγινε η μάσκαρα μαντάρα…
    …θα πιω το υπόλοιπο κρασάκι μου στην υγειά σας κορίτσια, καλό βράδυ!

    Απάντηση
  12. Λόγια βγαλμένα μέσα απ’την καρδιά.. Βούρκωσα, κι η τελευταία φράση με αποτέλειωσε!
    Μόνο χαρές να βλέπει η κουζινούλα σου!

    Απάντηση
  13. Το κείμενό σου βγάζει μια γλυκιά μελαγχολία όπως αυτή που σου προκαλεί κάτι που δραπέτευσε στο χρόνο αλλά το θυμάσαι πάντα με αγάπη! Πιστεύω πως την τιμάς αναπλάθοντας το χώρο της, ο οποίος παρεμπιπτόντως έχει μια τρομερή αισθητική (αν και έχω τη διαφωνία μου με την κουρτίνα του παραθύρου, χιχι) αλλά εκπέμπει και την αύρα του σπιτικού (εσκεμμένα χρησιμοποιημένη η λέξη σπιτικό) που έχεις δημιουργήσει. Εύχομαι να δακρύζουν οι τοίχοι από τα γέλια και τις χαρές που θα ζήσεις στην κουζινούλα σου!

    Απάντηση
  14. Η κουζίνα τέλεια !!! Δυστυχώς η δικιά μας ποτέ δεν ήταν έτσι -ο μπαμπας μου ήταν ναυτικός και σπάνια βρισκόμασταν όλοι μαζί, και η μαμά μου δούλευε- γιαυτό κι εγώ προσπαθώ να κάνω την κουζίνα του σπιτιού μου έτσι . Αυτό που με τρέλανε περισσότερο είναι το τριπλό ταπεράκι για τον καφέ και τη ζάχαρη! Το έχεις από παλιά ή κυκλοφορεί και τώρα? Μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια!

    Απάντηση
  15. @Ελένη: Ευχαριστούμε πολυ για την ευχή σου και για τα καλά σου λόγια.
    @Athina: Και στεναχώριες να δει δεν πειράζει. Όλα στη ζωή είναι αρκεί να είναι περαστικά. Ευχαριστώ πολύ.
    @mtzam: Τι ωραία λέξη το σπιτικό και πόσο ταιριάζει. Ευχαριστώ και περιμένω προτάσεις για την κουρτινούλα.
    @popi: Αυτό το τριπλό ταπεράκι το βρήκα σε μια κούτα που έλεγε από έξω «Τάπερ Προίκα Άννας» (εγώ είμαι η Άννα και το είχε αγοράσει πριν πολλά χρόνια η μαμά μου για εμένα μαζί με άλλα τέτοια. Το αγαπάω τόσο πολύ γιατί πάντα είχαμε ένα τέτοιο και τώρα έχω και το δικό μου!

    Απάντηση
    • Όλες οι μαμάδες τότε (όπως και η δικιά μου) είχαν κούτα με προίκα τάπερ. Μόνο που η δικιά μου το συγκεκριμένο δεν μου το είχε πάρει!

      Απάντηση
  16. Ειναι η πιο όμορφη κουζίνα που έχω δει.σιγουρα την κάνατε πολυ περηφανη

    Απάντηση
  17. Ειλικρινά, απρόσμενη η συγκίνηση που ένιωσα διαβάζοντας αυτό το απόγευμα το άρθρο σου! Σίγουρα ιερό και τόσο γλυκά ξεχωριστό το πρόσωπο της Μητέρας! «Μνημόσυνο» η αναφορά σου σε αυτή και τυχερή που έχει τέτοιο παιδί! Υπέροχο το αποτέλεσμα της κουζίνας που έχει κλείσει στα χρονοντούλαπά της τόσες αναμνήσεις σας..Να είσαι καλά και σε ευχαριστούμε για το μοίρασμα της καρδιάς σου!! Τέρι

    Απάντηση
  18. νάσαι καλά να θυμάσαι την μανούλα σου. Κάνατε σπουδαία δουλειά,με πολύ γούστο.
    να την χαίρεσαι την κουζίνα σου,όσο μπορείς περισσότερο. κι εγώ έχω αδυναμία στις κουζίνες…..

    Απάντηση
  19. Άννα μου, σ’ευχαριστώ που μοιράστηκες την κουζίνα σου σήμερα μαζί μας και ήρθα κι εγώ για πρώτη φορά. Το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ και είπα να επισκεφτώ το μπλογκ σου για να δω την ιστορία της κουζίνας και πραγματικά συγκινήθηκα.Τα λόγια είναι φτωχά, δε λέω άλλα…καληνύχτα….Αριάδνη

    Απάντηση
  20. Εγώ καταλαβαίνεις ότι δεν μπορώ να πω αν είναι καλή ή όχι η αισθητική της κουζίνας μια και είμαι ένας από τους συντελεστές της ανακαίνισης. Το ότι αυτή η κουζίνα όμως ανακαινίστηκε με αγάπη για να μην αφήσουμε να ξεχαστεί η μνήμη της μαμά μας μπορώ να πω ότι ήταν ότι καλύτερο κάναμε σε αυτό το σπίτι. Ελπίζω να καταλαβαίνεις το βαθμό της συγκίνησης μου γιαυτό και δεν θα ήθελα να πω τίποτα άλλο παρά μόνο ότι θα είναι απόλυτα χαρούμενη και ευτυχισμένη εκεί που είναι ξέροντας ότι τουλάχιστον την θυμόμαστε και αγαπάμε πολύ το χώρο που αγαπούσε.

    Απάντηση
  21. Αγκαλιά ρε 🙂 Μεγαλοδευτεριάτικα με έκανες να…. Όχι για τα ελάχιστα που άφησες να αναβλύσουν, όσο για τα άλλα στο βάθος…

    Απάντηση
  22. Τυχερή η μαμά σου που έχει τέτοιες κόρες… είμαι σίγουρη πως το θα λάτρευε τη νέα κουζίνα…

    Απάντηση
  23. Παράθεμα: Κέντημα σε τελάρο ή σε τάπερ και ένα υπέροχο workshop! | in my closet

  24. Παράθεμα: Κουτιά παπουτσιών με ύφασμα και δαντέλες – Giveaway | in my closet

  25. Παράθεμα: Φτιάχνουμε κουκουβάγιες για καλό σκοπό | in my closet

  26. Παράθεμα: Πλεκτό πασχαλινό κουνελάκι με φουντίτσα | in my closet

  27. Τυχερες οι μαμαδες που εχουν τετοια παιδια!!!!!!!!!καταπληκτικη κουζινα!!!!!!λατρευω τα κοκκινα με δαντελσ ειναι ιδανικα για την κουζινα!!!!!!!!αυτη τη στιγμη ειμαι στη δουλεια και εχω συγκινηθει σπιστευτα κλαιω.Να παιρνας τελεια σσυτη την υπεροχη κουζινα με την οικογενεια σου ,τις αδελφες ,τα πρωτομαστορια σου.Καπου εκει παντα θα ειναι και η υπεροχη μαμα σου!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση

Απάντηση